Ja daar is die dan, de Gotthard dag. We hadden besloten om voor een vroege wekker te gaan om lekker de tijd te hebben voor de klim. Toch blijft het niet mijn ding, een wekker om half 7. Eenmaal uit bed gaan we snel in go modus, ik maak het ontbijt en Loes pakt de tassen in. Het veelzijdige ontbijt van vandaag bestaat uit ieder 2 bakken havermout, 1 banaan, 1 appel, thee, koffie en nog overig brood van gisteren. Een goed begin van de dag.
Op de fiets gaan de eerste kilometers lekker. Elke keer als we weer beginnen aan een klein klimmetje vragen we ons af of het al de weg is naar de pas, maar telkens dalen we ook weer. Na een kilometer of 20 zie ik op de garmin staan “2km rechts af Gothardstrasse”, ah, daar zal het wel beginnen, en ja hoor.
De eerste Gotthardkilometers verlopen soepel. Zoals wij van tevoren al wisten is de klim verdeeld in twee delen: de weg naar het bergdorpje Andermatt, en de pas zelf. Het deel naar Andermatt is misschien nog wel pittiger dan de pas zelf, want in het eerste deel zitten meer hoogtemeters en bevat ook veradelijke stukken tot een procent of 14. Wel wordt dit allemaal wat mij betreft meer dan goed gemaakt met het fantastische uitzicht wat je ervoor terug krijgt. Het is eigenlijk jammer dat we in deze blog gebonden zijn aan tekst en afbeeldingen, want eigenlijk is de pracht van de omgeving gewoon niet goed vast te leggen.
Aangekomen in Andermatt vullen we onze bidons bij en gaan we voor ons tweede ontbijt. We toveren onze citroenhummus en brood tevoorschijn en beginnen met dippen. Gatver, echt niet te doen. Misschien dat de hummus te lang in het tasje heeft gezeten, of misschien hadden de taste testers van de hummus de smaakpapillen in hun voorhoofd, we zullen het nooit weten. We verruilen snel de citroenhummus met chocopasta van de Coop. Deze bevalt ons beide een stuk beter.
Met frisse energie beginnen we aan het 2e deel van de klim. Ook hier was het uitzicht uitzonderlijk. Langzamerhand wordt het gewas langs de weg en op de bergen om ons heen steeds lager en de weg zelf smaller. De pas is vrij steady 7-9% omhoog en we klimmen gestaag naar boven. Op twee kilometer van de top proeven we ook nog even een stukje van hoe de weg vroeger was, we slaan af van de asfalt weg en verruilen die voor de oude klinkerweg. Het valt ons beide alles mee, eigenlijk best comfortabel. Ook is het wel lekker dat bijna alle auto’s het stukje oude weg overslaan.
Op de top nemen we een foto met het bordje, die mag uiteraard niet ontbreken. Ook herinner ik mij nog van de keer dat ik met de auto de pas op ben geweest dat er een koffiestop bovenop is. Ongeveer sinds Andermatt had ik al zin in dat kopje koffie bovenop de pas, dus na de foto snellen wij ons naar het restaurantje op de top. Met een heerlijk koffietje bespreken we de klim. Het viel ons beide eigenlijk best mee, maar wat waren die kleine tasjes een goede beslissing.
Terug op de fiets is het vooruitzicht van 30 kilometer afdalen wel lekker. We stoppen af en toe voor een mooi kiekje en genieten van de afdaling die bijna wel duurt tot aan onze eindbestemming Lordino. Eenmaal daar zien wij onze kans schoon om nog even voor een frisse duik te gaan in de rivier ter afsluiting van een mooi dagje klimmen.
