NL – IT

Poeh, de laatste dag!? En wat voor een één, er zitten nog best wat hoogtemeters in! Als de wekker gaat, springt Remi als een soort sprinkhaan naar de telefoon om deze uit te drukken. Ik voel me daarentegen een beetje gebroken want mijn nacht was niet zo best. Van de airbnb host krijgen we loeisterke koffie. Kanonnen, nou, ik ben weer ‘aan’. Met een soort van havermout (het zijn meer harde rijst achtige granen) en focaccia vullen wij onze tank. Arnoud stapt in de auto naar Pontremoli en wij op de fiets.

Het is al heel erg warm als we weg fietsen en de zon staat zonder enige wolk te domineren aan de hemel. Bij de Eurospin gaan we voor een stop en slaan we brood in voor onderweg. We mogen er dan al wel bijna zijn, maar goed blijven eten is nog steeds prioriteit! De eerste 30km zijn nog aardig vlak. Toch moet ik erg inkomen en protesteren de benen ook behoorlijk.

We komen bij de eerste klim van vandaag. Het gebrek aan bomen maakt de klim zwaar en al gauw plof ik in ’t gras onder een van de weinige bomen. Met een opgewekte Remi, die al wel is warm gedraaid, wordt de klim steeds beter. Na de top te hebben bereikt is diesel-Loes pas wat op stoom. We eten onze broodjes op een prachtig plekje op een bankje onder een boom. Het uitzicht op deze kilometer hoog is heel mooi en nog best glooiend.

Met Arnoud hebben we afgesproken op de laatste top van onze drieluik. Remi en ik fietsen namelijk drie toppen vandaag. Elke top is nét weer een stukkie hoger dan de vorige. Het dalen tussen de toppen is heel lekker en geeft verkoeling. We komen in steeds bosrijker gebied en de schaduw is erg welkom!

De laatste klim is de Passe Cisa. Deze pas is al heel oud en ook best een bekende. De Francigena, een oude pelgrimsroute, loopt eroverheen. Bovenop zien we ongeveer alle motorrijders staan die we de hele dag al voorbij hebben zien scheuren. Er zijn cafeetjes, een winkeltje, een kerkje en een heuse souvenirshop. Arnoud is van de andere kant de Passe Cisa opgefietst en samen dalen we ook weer af. Via de Francigena route.
We zien Pontremoli al van bovenaf naderen. Wooooh, we zijn er bijna! Nu moeten we alleen nog het hele steile paadje naar het huis. Helaas redt mijn Nederlandse verzetje het niet en wandelen we de laatste 100m.

We zijn er! Wat een tocht! Zoveel gezien en ontdekt. Het fietsen viel ons eigenlijk mee en we hebben er heel erg van genoten.
In 14 dagen, inclusief twee rustdagen, 1409km gefietst.
Bedankt voor het lezen van de blog, we hopen dat je het leuk vond om te volgen. Hopelijk tot de volgende! Liefs, Loes

Echt wat heb ik goed geslapen. Volgens mij heb ik de hele fietsvakantie nog niet een hele nacht doorgeslapen, maar vandaag was dus de dag. Helemaal uitgeslapen duurt het even voordat ik weer helemaal op de wereld ben. Pas aan de ontbijttafel heb ik het gevoel dat ik een beetje ontwaak. Mede hierom duurt het dan ook wat langer voordat we op de fiets zitten, maar gelukkig is de etappe van vandaag een keertje vlak.

Tijdens het fietsen is de omgeving eigenlijk niet zo interessant. Het is een beetje een hollandse omgeving met maïsvelden, grote vlaktes en regelmatig een dorpje. Doordat het om de omgeving niet zo te doen is hebben we lekker het gas dr op. Kop over kop kachelen we goed door en hebben we zo al 50km gefietst. Een mooi moment voor een eerste stop.

We stoppen bij een klein cafeetje in een dorpje waar alle gasten aan verschillende tafels gezellig bezig zijn met één groot kringgesprek. We nemen plaats aan één van de tafels aan de rand en drinken een heerlijke kop koffie en cappuccino. Op aanrader van de barman nemen we er ook een zoet broodje bij, een soort pane au chococat. Best wel lekker. Bij het afscheid wenst het gehele kringgesprek ons een goede reis en worden we uitbundig uitgezwaaid.

Weer op de fiets brommeren we lekker verder. In tegenstelling tot de meeste dagen maken we maar weinig tussenstops en zijn we vooral lekker aan het doorfietsen, het bevalt goed. Het valt ons onderweg op hoe veel rotondes er wel niet zijn, vooral in Emilia-Romagna. Misschien is het wel lokaal beleid om alle verkeerslichten te vervangen met rotondes, wat mij opzich wel een goeie zaak lijkt.

Met nog een laatste kopje benzine in onze met spierkracht aangedreven brommers rijden we optijd in de middag al Fidenza binnen. Arnoud (voor zij die dat niet weten, dat is mijn vader), de held die hij is, is vanuit Nederland gekomen en ontmoet ons daar. Super fijn! Morgen nog één dagje, ik heb dr zin in.

Met het geluid van de wekker word ik wakker. Ik moet van ver komen en heb weer heerlijk diep geslapen. Dat mocht ook wel na zo’n dag als gisteren! Half slaapdronken pakken we onze tassen in, waarbij we Remi zijn tas opnieuw vastbinden omdat de tas vaak gedurende de dag laag gaat hangen. Nu is al het materiaal weer klaar om te vertrekken! We krijgen koffie aangeboden en eten een flink bord, je raadt het niet, havermout! Echter, na nog geen vijf minuten te hebben gefietst knorren onze magen weer en stoppen we voor een tweede ontbijt. Aangezien we gisteren een nieuwe pot chocopasta gekocht hebben (de vorige was gisteren in één dag leeg), gaan we los op brood met chocopasta. Het is volgens mij heel goed dat we beleg hebben waar we zo van smullen, want dan eten we makkelijk meer.

We rijden voornamelijk relatief vlakken stukken tot we bij Bellinzona komen. Hier slaan we opnieuw brood in! Lekker vers!
Na de stad begint de klim op de Monte Ceneri welke gelukkig niet zo lang duurt als de Gotthard. De benen voelen verrassend goed, al moeten ze bij het eerste deel van het klimmetje even aan ’t zuur wennen. De afdaling is heerlijk!
Het weer is een beetje maf vandaag. Een heel wolkendek doemt ineens boven ons op maar het licht blijft fel en de warmte is bedrukkend. We stimuleren elkaar genoeg te drinken!

Ik merk dat ik gedurende de rit het gevoel in Zwitserland te zijn verlies. Ticino is écht anders dan ten noorden van de Gotthard. Er zijn zelfs palmbomen! Het voelt eigenlijk meer als Italië, door de lagere bergen, de huizen die er gekleurd zijn en toch wat minder sjiek uitzien en doordat ze er Italiaans spreken.

Het is voor het eerst dat mensen denken, na het horen van mijn ‘ciao’, dat ik Italiaans spreek. Zo sprak een vrouw mij aan en begon hele verhalen in ’t Italiaans. Ik krijg niet eens de kans om een soort van te gebaren dat ik geen Italiaans spreek, laat staan zeggen dat ik het niet spreek. Het eindigt vaak ik een interactie waarbij ik lach op de momenten dat mijn gesprekspartner lacht en enthousiast mee gebaar.

We lunchen bij een Coop waar we water inslaan. We fietsen veelal langs een autoweg en dit blijft ook nog even doorgaan. Na de lunch fietsen we een stuk dat voor ons allebei het stomste stuk van de hele tocht is. We hebben volle tegenwind, fietsen op een autoweg en klimmen vals plat. Die momenten horen er natuurlijk ook bij. Gelukkig weten we na een stop weer wat goeie moed te vinden. We passeren Lugano met prachtig uitzicht op een meer!

Remi en ik letten naast de weg ook op het voorbij komen van gele auto’s. Vandaag waren we écht on fire! We zagen zelfs twee vrouwen (in een andere stad) helemaal in het geel mét gele handtassen en een gele motor. Wie er gewonnen heeft is onduidelijk. We waren allebei de tel kwijt.

We passeren de Italiaanse grens na zo’n 80km fietsen. We zien de prijzen eindelijk ook weer wat normaler worden, gelukkig! Na Como stoppen we snel voor onze eerste Italiaanse koffie, hmm! Na deze pitstop is het nog even doorkarren naar de airbnb. De weg blijkt echter steeds drukker te worden en groter. Ik krijg het gevoel op de snelweg te fietsen. Bij rotondes met triljoen banen krijg ik het Spaans benauwd en zet ik even flink de pas erin zodat we snel van deze weg af zijn. Achteraf bespreken we of dit nou de snelweg was, of niet. Hoe dan ook, we checken de route voor morgen op dit soort wegen omdat ze niet echt relaxt fietsen zijn.

De airbnb heeft een heel mooi uitzicht op Milaan en de host geeft ons nog even wat uitleg over de omgeving. Aangezien het in het Italiaans is, vraag ik naderhand aan Remi de vertaalde versie. Bij de lokale opticien kopen we nieuwe lenzen vloeistof voor mij en we zoeken naar een supermarkt. Alle supermarkten zijn al dicht. Ach he, dan gaan we toch lekker pizza eten! Na beiden een pizza te hebben gegeten zijn we nog niet verzadigd, dus nemen we nog een pizza mee om in de airbnb op te eten. Heerlijk! In de kamer van onze airbnb horen we de kerktorens, mensen kletsen op straat en ook de onderburen in hun huis. Ik denk dat deze flat relatief oud is. Ik geniet van het luisteren naar alle geluiden voordat we gaan slapen. Liefs, Loes.

Ja daar is die dan, de Gotthard dag. We hadden besloten om voor een vroege wekker te gaan om lekker de tijd te hebben voor de klim. Toch blijft het niet mijn ding, een wekker om half 7. Eenmaal uit bed gaan we snel in go modus, ik maak het ontbijt en Loes pakt de tassen in. Het veelzijdige ontbijt van vandaag bestaat uit ieder 2 bakken havermout, 1 banaan, 1 appel, thee, koffie en nog overig brood van gisteren. Een goed begin van de dag.

Op de fiets gaan de eerste kilometers lekker. Elke keer als we weer beginnen aan een klein klimmetje vragen we ons af of het al de weg is naar de pas, maar telkens dalen we ook weer. Na een kilometer of 20 zie ik op de garmin staan “2km rechts af Gothardstrasse”, ah, daar zal het wel beginnen, en ja hoor.

De eerste Gotthardkilometers verlopen soepel. Zoals wij van tevoren al wisten is de klim verdeeld in twee delen: de weg naar het bergdorpje Andermatt, en de pas zelf. Het deel naar Andermatt is misschien nog wel pittiger dan de pas zelf, want in het eerste deel zitten meer hoogtemeters  en bevat ook veradelijke stukken tot een procent of 14. Wel wordt dit allemaal wat mij betreft meer dan goed gemaakt met het fantastische uitzicht wat je ervoor terug krijgt. Het is eigenlijk jammer dat we in deze blog gebonden zijn aan tekst en afbeeldingen, want eigenlijk is de pracht van de omgeving gewoon niet goed vast te leggen.

Aangekomen in Andermatt vullen we onze bidons bij en gaan we voor ons tweede ontbijt. We toveren onze citroenhummus en brood tevoorschijn en beginnen met dippen. Gatver, echt niet te doen. Misschien dat de hummus te lang in het tasje heeft gezeten, of misschien hadden de taste testers van de hummus de smaakpapillen in hun voorhoofd, we zullen het nooit weten. We verruilen snel de citroenhummus met chocopasta van de Coop. Deze bevalt ons beide een stuk beter.

Met frisse energie beginnen we aan het 2e deel van de klim. Ook hier was het uitzicht uitzonderlijk. Langzamerhand wordt het gewas langs de weg en op de bergen om ons heen steeds lager en de weg zelf smaller. De pas is vrij steady 7-9% omhoog en we klimmen gestaag naar boven. Op twee kilometer van de top proeven we ook nog even een stukje van hoe de weg vroeger was, we slaan af van de asfalt weg en verruilen die voor de oude klinkerweg. Het valt ons beide alles mee, eigenlijk best comfortabel. Ook is het wel lekker dat bijna alle auto’s het stukje oude weg overslaan.

Op de top nemen we een foto met het bordje, die mag uiteraard niet ontbreken. Ook herinner ik mij nog van de keer dat ik met de auto de pas op ben geweest dat er een koffiestop bovenop is. Ongeveer sinds Andermatt had ik al zin in dat kopje koffie bovenop de pas, dus na de foto snellen wij ons naar het restaurantje op de top. Met een heerlijk koffietje bespreken we de klim. Het viel ons beide eigenlijk best mee, maar wat waren die kleine tasjes een goede beslissing.

Terug op de fiets is het vooruitzicht van 30 kilometer afdalen wel lekker. We stoppen af en toe voor een mooi kiekje en genieten van de afdaling die bijna wel duurt tot aan onze eindbestemming Lordino. Eenmaal daar zien wij onze kans schoon om nog even voor een frisse duik te gaan in de rivier ter afsluiting van een mooi dagje klimmen.

De wekker gaat en hup, mijn productieve modus is aan. De tas wordt ingepakt, de bedden opgeruimd en ik maak het ontbijtje klaar. Ooh wat ruiken en voelen de schone wielrensetjes lekker! Onze host loopt elke ochtend hard en hij schuift na zijn loop aan aan de ontbijttafel. De havermoutbodem is weer gelegd! We krijgen nog wat notenvijgen broodjes mee voor onderweg! Yum!
We zeggen onze host gedach en vertrekken naar de fietsenmaker om onze banden op te pompen. Hij kijkt verschrikt als hij ons ziet. Opgelucht dat we alleen maar de banden willen oppompen biedt hij ons een kop koffie aan. Aardig! We slaan de kop vriendelijk af, want we hebben vandaag een heuse planning!
We fietsen naar de Migros om daar wat quarantaine voedsel voor Marit te kopen. Na een gezellig gesprekje met de gelukkig alweer opknappende Marit, stappen wij nu echt op de fiets.

We hebben vandaag lichtelijk wat druk op de tocht, omdat we om 2uur hebben afgesproken met Jeroen (een mede triatleet uit Groningen) die in de buurt van onze volgende bestemming woont. Hij fietst vandaag ook een ronde en we gaan elkaar in Brunnen ontmoeten om het laatste stuk samen te fietsen! Leuk!
Als we Zürich uitfietsen komt er direct een klim. De klim gaat gestaag en voelt goed. Het uitzicht over Zürich en het meer is super mooi!!

De afdaling leidt ons rechtstreeks naar een McDonald’s. Tijd voor koffie! Ook even de koerspet af. Het petje beschermt fijn tegen de zon maar ik moet nog wel wennen aan hoe het eruit ziet.
We rijden na de koffie een bosrijk gebied in. Één moment wil ik even toelichten en ik hoop dat de lezer (jij dus) zich er iets bij voor kan stellen. We rijden door het bos, op een afdaling en de bomen zijn als een soort tunnel. Ineens stopt de tunnel en opent er een dal voor onze neus met uitzicht op imposante bergketens. Hier had ik even een ‘wouw’ moment!

Wat opvallend is in Zwitserland is dat bij elk dorpje een blauw bordje staat met de tijden van de kerkelijke diensten (Protestants en Katholiek). Per dorp kun je eigenlijk opmaken of de gemeente er meer Protestant of Katholiek is. Het wisselt nog behoorlijk!
We rijden langs een prachtig blauw meer, de Ägersee. Het windje is in onze rug en we vliegen langs het water! Eem wat tempo!

De wegen blijven prachtig en we rijden op indrukwekkende bergpieken af. Gaan we daar morgen naartoe? De kriebels zijn wel aanwezig bij mij, de Gotthard is een flinke top!
Maar goed, dat is voor morgen. We zijn in Brunnen aangekomen en rusten uit bij het meer genaamd de Urnersee. Met Jeroen drinken we een verkoelend drankje en hij vertelt over het leven als arts in Zwitserland. Via het meer rijden we de laatste 15km en komen we door onze eerste tunneltjes. Er liepen fietspaden doorheen en soms ook langs de tunnels, zodat fietsers er goed kunnen fietsen. Het uitzicht is zo mooi en je ziet van alles op het water: zeilboten, kytesurfers en speedboten.

Remi en ik slapen in een airbnb dat buiten het dorp ligt. We slaan dus alvast wat te eten in bij de Aldi. Elke keer verbaas ik me over hoeveel wij eten op een dag en de boodschappen zijn elke keer weer een grote onderneming. Met wat gehannes krijgen we alle boodschappen bij de airbnb. We parkeren de optie om weer pasta te eten en gaan over op Hollandse aardappels. Een echt avvg’tje vanavond (aardappels, groente, vegan vleesje). We chillen in het gras buiten, nemen een duik in het zwembad en zitten vooral met de benen hoog mét uitzicht op de bergen. Hier zijn we toch maar mooi naar toe gefietst, wouw!

Liefs, Loes

Poah, eindelijk even ontspannen wakker worden. Bij het wakker worden heb ik al zin in het bakje havermout waar we gisteren al de boodschappen voor hadden gedaan. De meeste dagen eten we namelijk gewoon wat er op dat moment beschikbaar is, maar vandaag lekker havermout! We ontbijten gezellig met onze Warmshower host en praten over werken in Zwitserland, triatlons en Zwitserse fietspaden. We hadden nog niet echt een plan voor de dag behalve lekker Zürich in en nog even langs de fietsenmaker voor de fiets van Loes. Van onze host krijgen we nog de tip om naar Oberer Letten of Unterer Letten te gaan om te zwemmen, een goed idee vinden we beide.

Na ons goede ontbijt en een wasje te hebben gedaan gaan we gelijk maar langs de fietsenmaker, dan hebben we dat maar weer gehad. Eenmaal daar is Loes al gauw gevallen voor de knappe fietsenmaker (aldus haarzelf). De aardige man helpt ons goed en vindt al snel de oorzaak. Waarschijnlijk is ergens in de afdaling de ketting vast komen te zitten waardoor de derailleur versprongen is. Hij kan het gelijk wel even voor ons verstellen en bemerkt ook al snel dat wij Nederlanders zijn, want “jullie hebben altijd van die grote cassettes”. Tijdens het verstellen van de fiets van Loes vertelt hij ons graag over zijn sprankelende Colnago fiets die wij ook wel even mogen komen bekijken. Inderdaad een mooi ding! Met nog een nieuw koerspetje voor Loes en een goed afgestelde fiets komen we iets beter voorbereid op de Gotthard pass weer naar buiten.

Nadat we de wat meer praktische zaken hebben gedaan lopen we het centrum van Zürich in. We stoppen onderweg bij de Decathlon voor een nieuwe lading aan sportvoeding varia, waarbij we weer even geconfronteerd worden met de Zwitserse prijzen, au. Met een stuk lichtere portemonnee lopen we een stukje verder langs de rivier, het is echt prachtig om te zien hoe de rivier de Limmat en Sihl door de stad kronkelen. Overal langs de rivier zijn mooie paadjes en zitplekken te vinden waar wij ook met liefde gebruik van maken. Zittend langs de rivier valt mij op hoe kraakhelder het water eigenlijk is. Wat een genot om daar te zitten. Tot slot lopen naar Unterer Letten waar we een verfrissende duik nemen. Toch een best pittige stroming!

In de avond eten we gezellig samen met onze Warmshower host. Wij verzorgen de pasta pesto en hij de salade en het toetje. Een goede maaltijd voor onze rit van morgen!

Tingel, tingel, tingelingeliiiiing van de passerende trams onder ons slaapkamerraam maken mij wakker. Het lijkt wel alsof de trams de hele nacht door hebben gereden, zo vaak heb ik ze gehoord.  Remi en ik geven nog even de planten water van de mensen waar we hebben overnacht, eten havermout dat we nog hadden en sluiten de boel af. Wat fijn dat we daar mochten slapen zonder dat ze er waren. Ga ik goed op!
En route! Nee, not yet. Eerst gaan we naar de Lidl om goed eten in te slaan. De Lidl houdt ons erg lang bezig want daadwerkelijk niks daar zit ons mee. Zelfs de weegschaal wil onze bananen niet wegen. Gefrustreerd stappen we op de fiets. Na 20km lang autoweg en in een treintje fietsen, zijn we bedaard en kunnen we vrolijker verder fietsen. Is zo’n autoweg toch ergens goed voor.

Rondom Bazel loop ik even een fietsenzaak in om het nieuwe geluid van mijn fiets te laten horen. Gisteren op een afdaling blokkeerde mijn ketting ineens en sindsdien heb ik in de zwaardere versnellingen een gezellig ‘rrrrrrr’ geluid erbij. Ik ging alleen naar binnen en speelde de ‘lief lachen en met ogen knipperen’-kaart, waarmee ik het voor elkaar kreeg om één van de mannen naar mijn fiets te laten kijken. De ander hield zich na bemoeienissen als ‘we zitten vol, geen tijd’ afzijdig. De man die mijn fiets meenam naar de werkplaats kan niet zo goed duiden wat er mis was, dus dan maar door.

We fietsen vandaag haasje-over met meerdere landen. Van Frankrijk, naar Duitsland, naar Zwitserland, weer in Duitsland en dan uiteindelijk in Zwitserland. Gelukkig nergens tegengehouden, want mijn paspoort zat helemaal onderin mijn vacuüm gezogen tas. Oeps.

We rijden het stedelijke gebied uit en komen bij wat klimmetjes. Niks vergeleken met gisteren maar de benen protesteren wel wat. Ze hebben aardig lang nodig om in te komen maar zodra ze warm zijn fietsen we mooi omhoog. De uitzichten zijn heel leuk, vooral omdat de Zwitserse dorpen zo mooi afsteken tegen de heuvels en bergen. Telkens doemt er weer een nieuwe kerktoren op! De één wit en recht, de ander rood met blauw en rond. Ook worden we verrast door de geuren van fruit langs de wegen waar we fietsen. Er zijn grote aardbeien velden met hangende aardbeien die een heerlijk geur verspreiden.

We eten vandaag frequenter dan gisteren. Zo zijn we dus best vaak in een berm te vinden, waar we dan broodjes beleggen en daarvan smikkelen.

Als we in Baden aankomen valt het ons op dat Zwitsers eigenlijk best veel fietsen. We zien mensen die in hun kantoorkleren (a la, zo duiden we dat dan) en scholieren op de fiets. En wat tof is, het aantal elektrische fietsen lijkt op het oog niet eens zo groot. Nu weet ik de statistieken niet, dus bind mij er niet op vast.
In Zürich fietsen we eerst langs Marit om even een groet te zwaaien. We zouden daar slapen maar helaas heeft ze gisteren getest en is ze positief. Erg jammer! En natuurlijk ook dikke stress, want waar moesten we dan twee nachten slapen? Gelukkig reageerde een meneer van Warmshowers erg snel op ons verzoek of we bij hem mochten slapen. De slaapplek is behoorlijk centraal en we zijn erg blij met ons geluk!
We kwamen vandaag wat laat aan en aangezien we eigenlijk te veel eten dan restaurant-porties, zijn we om half 10 nog aan het koken. Een heuse pasta maaltijd! Lekker!

Liefs, Loes

We zijn er vandaag weer optijd bij, want we zijn uitgenodigd om met onze Warmshower hosts mee te ontbijten. We krijgen een heerlijk Frans baguette met marmelade aangeboden en drinken koffie uit een kommetje (zo eentje waaruit je havermout eet, misschien is dat iets Frans?). Tijdens ons ontbijt praten we over onze route en vertelt onze host ons dat de pas die wij over gaan deel was van de Tour de France Femmes, leuk feitje.

Na het afscheidnemen van onze Warmshower host en een uitgebreide “Bon voyage!” verlopen de eerste kilometers soepel. Bij de supermarkt slaan we nog even een aantal pain au chocolate in waarna we een heel eind een oud spoor volgen tot aan de voet van de pas.

Nog niet wetend dat alles na een uurtje of 1 op zondag dicht gaat in Frankrijk vullen we onze bidonnetjes nog even en beginnen we aan de col Ballon d’Alsace. De klim voelt een beetje als een rolex onder de klimmetjes, uitermate goed verzorgd en met een piek fijn uiterlijk. Elke kilometer staat er netjes een bordje langs de weg met hoeveel kilometer er nog te gaan is, hoeveel procent er de komende kilometer geklommen geklommen gaat worden en hoe hoog we zitten. Het asfalt is precies zoals je het hebben wilt en er is ook
nog de nodige schaduw te vinden. De klim zelf is goed te doen, maar met 9 kilometer lang 7% doen de bovenbeentjes het nodige werk. Eenmaal boven maken we een foto met het bordje, die mag natuurlijk niet ontbreken. We rusten even uit in de schaduw en kijken naar een plekje waar we kunnen lunchen. Aj, alles is zo een beetje dicht vanaf één uur. Aldus google maps zou er nog één cafeetje open moeten zijn in het dorpje in het dal, dus met onze inmiddels enigzins rommelige maagjes stappen we weer op de fiets.

Eenmaal in het dal is het cafeetje onvindbaar. Alles is gewoon dicht. We kijken nog even verder in het dorp en vinden een klein biertentje wat toch open is. Helaas is er niet iets te eten te krijgen, dus na een colaatje gaan we verder opzoek. Het zal toch niet dat het eerdere cafeetje echt niet bestaat? Met deze gedachte gaan we toch nog even terug, en ja hoor, we keken gewoon niet goed. Opgelucht dat we toch nog een soort van kunnen lunchen (om inmiddels een uur of 3) bestellen we een broodje en iets wat ik niet anders is te omschrijven dan een caloriebom van chocolade. Tot onze verbazing had de caloriebom verbazingwekkend weinig smaak. Je verwacht toch dat een combinatie van slagroom, chocolade en al het andere wat rijk is aan calorieën zorgt voor een smakenballet, maar schijnbaar dus niet.

Met weer een gevulde maag fietsen we het laatste stukje naar Muhouse. De weg loopt geleidelijk ietwat naar beneden, heerlijk! Onderweg zien we heuvels om ons heen steeds wat meer veranderen in bergen. Mijn bovenbenen verzuren al iets van de gedachte dat we hier toch wel echt de bergen in beginnen te rijden.

Aangekomen in Mullhouse is het huis van onze volgende Warmshower makkelijk te vinden. We slapen namelijk in één van de hoogste torens midden in het centrum van Mullhouse. Onze hosts zelf zijn op vakantie en ze hebben voor ons de sleutels achtergelaten bij de balie van het enorme gebouw. Met onze fietsen in het krappe liftje kachelen naar boven waar we worden begroet met een fantastisch uitzicht over Mullhouse, wat een cadeautje!

Met een koele bries uit ons openstaande raam word ik wakker. Ik ben blij dat we inpakken en weer op de fiets stappen. Lekker de stad uit, tussen de bodem en langs de rivier fietsen. We eten een goed fundament voor de dag: havermout!! Aardig gesmeerd vertrekken we om half 9. We willen de warmte voor zijn omdat ik toch een beetje was geschrokken van de laatste rit. Da was nie nice.
We rijden in hoog tempo langs de Moezel. Lekker plat, lijkt wel Nederland. Aangezien we gisteren opnieuw koeken ingeslagen hebben, eten we gestaag en houden we de suikers op peil! Remi en ik moeten best frequent toch even stoppen: plaspauze, water kopen waar geen chloor in zit voor Remi, achtertas opnieuw indelen omdat hij bijna op ’t wiel hangt. Hierdoor doen we een soort van haasje-over met een mevrouw op een mountainbike die de hele tijd heel verschrikt is als we haar wéér inhalen! C’est ne pas possible! Als ze ons ziet klooien met de tas (die overigens heel goed is, maar gewoon niet goed ingepakt) stopt ze en vertelt ze dat ze vandaag jarig is en op haar 45e verjaardag 45km wilde fietsen. Ze is heel grappig en Remi en ik voelen ons vrolijk als we van haar wegfietsen. Wel even gefeliciteerd natuurlijk.

Ik pluk bramen, want er zijn er heel veel! We komen tevens wel tien man tegen met emmertjes, die de struiken afgaan. Heel gezellig!

In Chaligny rijden we na een bosklimmetje loeisteil naar beneden. Smalle straten met gezellige geplamuurde, gekleurde huizen. Bij de Lidl kopen we opnieuw brood en dips. We hoeven niet na te denken over of we ’t wel mee kunnen nemen, het gaat toch in één keer op! Bij de McDonalds naast de Lidl drinken we koffie. Klinkt niet romantisch, maar je moet weten, de koffie bij de Mac is tres agreable!

We rijden terug naar de Moezel, waar we de véloroute blijven volgen. Het is duidelijk zaterdag want het pad is vol met skeeleraars, fietsers, wandelaars en hardlopers.

Remi wordt gebeld door onze warmshowers host. Ze komen ons tegemoet fietsen! Ze zijn met een groepje van vier aan het toeren en wachten ons op langs onze route. We treffen onze host, zijn vrouw en nog twee oudere mannen van in de 80. Allemaal op een racefiets (met verstopte elektrische ondersteuning). Mijn Frans wordt aardig uitgedaagd en ik vind woorden terug waarvan ik niet wist dat ik ze in mijn Franse vocabulaire had. We stoppen bij een biergarten (in Frankrijk, jawel). Remi steelt de show door met een dienblad vol bier de hele tuin door te lopen en ons te serveren. De drankjes zijn lekker lokaal! Doordat we geteisterd worden door wespen, besluiten we te vertrekken. We kachelen naar het huis van onze host. Daar eten we een volledig Franse maaltijd. Remi smikkelt van de kaas met baguette na het hoofdgerecht en het ijs dat daarop volgde was ook erg lekker. Voor nu een bonne nuit, liefs Loes.

Een dagje even helemaal niks, ook wel lekker. Even geen wekker en lekker in alle rust ontbijten. We werden vannacht nog wel even gewekt door flinke onweer. Zegmaar het soort waarbij de flits en de krakende knallen elkaar binnen een seconde opvolgen, maar ach, het heeft ook wel weer wat als je het mij vraagt.

We beginnen de dag niet op de fiets, maar wel met de fiets aan de hand. Loes heeft namelijk een crankas die net wat aan de korte kant is waardoor die soms langs het frame schaaft. Niet zo ernstig dat we niet verder kunnen, maar als er wat aan gedaan kan worden lijkt ons dat toch een goed idee. Eenmaal bij de fietsenmaker is het uitleggen van het probleem nog best een uitdaging, want de fietsenmaker spreekt geen Engels. Met een combinatie van Loes dr Frans en gebaren met handen en voeten komen we een heel eind. Na nog een steuntje in de rug van Google Translate is het probleem duidelijk, echter blijkt de fietsenzaak alleen SRAM onderdelen te hebben en geen Shimano onderdelen. Hij verwijst ons naar een andere fietsenmaker een kilometer of 8 verderop. Gelukkig komen we daar bijna langs morgen, dus morgen nog maar eens proberen.

Na het thuis afleveren van de fiets lopen we heerlijk de stad in zonder enig plan. Ik vind het zelf altijd heerlijk om gewoon rond te kijken in een stad en maar te kijken waar je uitkomt. Zo ook nu komen we langs een mooie tuin midden in stad, een gekke kerk met uitgebreide oorlogsgeschiedenis en kronkelende straatjes langs de Moezel. Ook lopen we nog de kathedraal in, wat een unit! De indrukwekkende kathedraal, waarvan de bouw al in de 13e eeuw begon, is een samenvoeging van 2 kerken. De verschillende stijlen zijn nogsteeds zichtbaar, mooi om te zien!

De rest van de dag doen we voornamelijk rustig aan. Met nog een kleine boodschap voor snackjes voor de komende dagen gaan we nu vooral in de ontspannings.