Met een koele bries uit ons openstaande raam word ik wakker. Ik ben blij dat we inpakken en weer op de fiets stappen. Lekker de stad uit, tussen de bodem en langs de rivier fietsen. We eten een goed fundament voor de dag: havermout!! Aardig gesmeerd vertrekken we om half 9. We willen de warmte voor zijn omdat ik toch een beetje was geschrokken van de laatste rit. Da was nie nice.
We rijden in hoog tempo langs de Moezel. Lekker plat, lijkt wel Nederland. Aangezien we gisteren opnieuw koeken ingeslagen hebben, eten we gestaag en houden we de suikers op peil! Remi en ik moeten best frequent toch even stoppen: plaspauze, water kopen waar geen chloor in zit voor Remi, achtertas opnieuw indelen omdat hij bijna op ’t wiel hangt. Hierdoor doen we een soort van haasje-over met een mevrouw op een mountainbike die de hele tijd heel verschrikt is als we haar wéér inhalen! C’est ne pas possible! Als ze ons ziet klooien met de tas (die overigens heel goed is, maar gewoon niet goed ingepakt) stopt ze en vertelt ze dat ze vandaag jarig is en op haar 45e verjaardag 45km wilde fietsen. Ze is heel grappig en Remi en ik voelen ons vrolijk als we van haar wegfietsen. Wel even gefeliciteerd natuurlijk.

Ik pluk bramen, want er zijn er heel veel! We komen tevens wel tien man tegen met emmertjes, die de struiken afgaan. Heel gezellig!

In Chaligny rijden we na een bosklimmetje loeisteil naar beneden. Smalle straten met gezellige geplamuurde, gekleurde huizen. Bij de Lidl kopen we opnieuw brood en dips. We hoeven niet na te denken over of we ’t wel mee kunnen nemen, het gaat toch in één keer op! Bij de McDonalds naast de Lidl drinken we koffie. Klinkt niet romantisch, maar je moet weten, de koffie bij de Mac is tres agreable!

We rijden terug naar de Moezel, waar we de véloroute blijven volgen. Het is duidelijk zaterdag want het pad is vol met skeeleraars, fietsers, wandelaars en hardlopers.

Remi wordt gebeld door onze warmshowers host. Ze komen ons tegemoet fietsen! Ze zijn met een groepje van vier aan het toeren en wachten ons op langs onze route. We treffen onze host, zijn vrouw en nog twee oudere mannen van in de 80. Allemaal op een racefiets (met verstopte elektrische ondersteuning). Mijn Frans wordt aardig uitgedaagd en ik vind woorden terug waarvan ik niet wist dat ik ze in mijn Franse vocabulaire had. We stoppen bij een biergarten (in Frankrijk, jawel). Remi steelt de show door met een dienblad vol bier de hele tuin door te lopen en ons te serveren. De drankjes zijn lekker lokaal! Doordat we geteisterd worden door wespen, besluiten we te vertrekken. We kachelen naar het huis van onze host. Daar eten we een volledig Franse maaltijd. Remi smikkelt van de kaas met baguette na het hoofdgerecht en het ijs dat daarop volgde was ook erg lekker. Voor nu een bonne nuit, liefs Loes.

De wekker ging om half 8! Bij het ontwaken lag ik als een zeester op bed. Het laken dat ik gisterenavond over me heen had willen slaan, lag nog onaangeraakt naast me. Had ik nou in één ruk doorgeslapen? Remi en ik pakten snel onze spullen in zodat we op tijd beneden konden zijn om nog een foto te maken met onze warmshowers hosts! Very cute! We kregen ontbijt aangeboden. Yum!

Na vertrek (dit maal zelfs binnen de marge van het half uur na gepland vertrek!) stopten we direct bij de plaatselijke bakker om een baguette te kopen voor onderweg. Het brood bleek niet helemaal in m’n wielershirt te passen, dus aten we er alvast wat van!

De route bracht ons richting Luxemburg en we hadden het plan om daar te stoppen voor koffie! Goed vooruitzicht!
We reden in een dal door hele mooie, goed onderhouden, oude dorpen. De kleine straatjes kronkelden omhoog en omlaag, wat tezamen met cobblestones best wat wielrentechniek van ons vroeg. Één helling naar beneden was heel steil en best eng, maar des te leuker om doorheen te fietsen! Het gave aan dit stuk rondom Luxemburg was dat er twee keer indrukwekkend, mega grote bruggen waren. Ze staken het hele dal over! Deze waren een groot contrast met de huizen en straten eronder!
De omgeving ging over naar modern stedelijk waar brede wegen, laagbouw eromheen en brede stoepen mij het gevoel gaven in Auckland te zijn. Er volgde akkerlanden. Waar was onze koffiestop nu? We bleken al ruim voorbij Luxemburg, oeps. Nieuw plan: door naar het volgende dorp. We gingen ervoor maar werden al gauw geconfronteerd met de hitte die nu serieus begon te worden. De akkerlanden voelde als zinderend hete, geel gloeiende platen.

De koffiestop werd een koude cola stop. In Thionville sloegen we flink eten in (de baguette was op). Dit kwam vooral omdat ik hangry de supermarkt in ging. Naast de moezel, onder een boom, ploften we neer om tegen ons afwezige hongergevoel flink te eten. Aangezien ik niet helemaal oppepte van onze stop, sleurde Remi mij in ’t wiel van de ‘Remi-brommert’ en konden we wat kilometers langs de Moezel maken. Lekker vlak! Zou goed moeten gaan, maar ik ging helaas een beetje bad. Enige oververhit symptomen van mijn kant en frequent stoppen. Als een soort oase diende zich ineens een café aan. Mét water sproeiers! Ik werd onder de sproeier geparkeerd en extra gehydrateerd.
Na deze stop was het nog 8km vlak door naar Metz! In Metz direct verder afgekoeld in een koude douche.

We zitten nu in een airbnb middenin het centrum, waar we twee nachtjes slapen. Vanavond heeft Remi heel improvisorisch curry gekookt met twee kleine pannetjes. Ik deed een handwas met ongeveer al onze kleren.
Morgen een rustdag! Het is immers ook vakantie en zo kunnen we het fietsen combineren met cultuur en steden bezoeken! Liefs, Loes

Hoii, leuk dat je ons volgt! Dit is dag twee!
Vanochtend om half acht klonk Reem zijn wekker en sleurde mij uit mijn halve coma slaap. We werden beneden verwelkomd door Martie (de hond), de kat en de warmshower hosts die voor ons een heerlijk ontbijt hadden. Vol met groentesmoothie, vegan scrabbled eggs en gesmeerd broodje Pindakaas mee, konden wij vertrekken. We blijken consequent een half uur na geplande vertrektijd te vertrekken. Best knap!

Geen regen, maar zon! Nog even bij de lokale fietsenmaker mijn krenk-as laten beoordelen en die is inderdaad te kort op m’n frame, matig. Gelukkig was ’t voor nu verder oké. De eerste 30km moesten we erg inkomen. Billen moesten wennen aan ’t zadel, tegenwind, mijn zadel moest omlaag en daarvoor moesten natuurlijk alle tassen open omdat we even niet meer wisten waar de sleutel was.

Remi gaf na die 30km schoorvoetend toe dat hij eigenlijk al voelde niet genoeg gegeten te hebben. We hebben direct de heroplaad-methode toegepast: naar een bakkerij en elektrolyten tabletten in de bidons. Dit hebben we de hele tocht elke 2uur herhaald, want twee bodemloze putten who have to eat to ride zijn met lege magen niet gezellig. Ik had het dit weekend nog met Fré over dat je na een fietsvakantie altijd vergeet dat je een substantieel deel van de tijd eigenlijk heel chagrijnig bent. Je kont doet pijn, je hebt honger of dorst of de wind in je bakkes. Ik moet bekennen dat ik al aardig wat momenten een donderstemming had, maar dat er nog geen groot chagrijn is geweest. Van ons beide niet!

We reden vandaag voor het grootste deel door Duitsland. Tijdens één van onze eetbreaks stonden we naast ’n condoom apparaat, dat langs de weg stond. Ik vraag we af wat voor roddels er in de buurt te ronden gaan, aangezien de automaat vrij middenin het centrum staat.

We reden langs nog mooie zonnebloemvelden en uitgestrekte, goud glooiende weilanden met strobalen.
Na 60km begon onze eerste échte klim. Voor Groningse fietsers dan. Na 7km stijgen hebben we even gerust op een bankje en in het gras. Het lekkere aan de fietsvakantie is dat we de hele dag hebben  voor een afstand. We hoeven niet de hele tijd door te bikkelen zoals in trainingen, maar kunnen wat meer onze behoeftes van het moment volgen. Zo hebben we vandaag op mooie uitzichten gezeten en overal eten gehaald waar we wilden. Zo fijn vrij!

Eenmaal hoog op de berg vervolgde onze route via een vennbahn. Echt, love de vennbahn! Ik kende het al van eerdere fietsvakanties met Rieke, maar was opnieuw verrast door de mooie landschappen en leuke oude stationnetjes. Stationnetjes? Een vennbahn is een fietspad gemaakt op de plek waar vroeger een treinbaan liep (echt vroeger, dus toen de treinen nog niet zoveel vermogen hadden). Hierdoor zijn er geen grote hellingen, maar kan het alsnog wel pittig zijn omdat alles er oneindig lang vals plat is.

We reden na de vennbahn nog zo’n 5km en bereikten St. Vith. Hier aten we een heel groot bord pasta. Zó lekker! In St. Vith is onze volgende warmshowers. We slapen hier gezellig bij weer een andere fietsfanaat.

Liefs, Loes